Ik hou van portretten en liefst zo dichtbij mogelijk. Uiteindelijk is het degene achter dat mooie gezicht die wij willen leren kennen: Met elke twinkeling, rimpel of vlekje. Ik zit dan ook vaak bijna bovenop iemands gezicht, uiteraard is dat voor sommigen even wennen: “Oeh, dat is wel erg dichtbij!”, krijg ik vaak te horen.

Maar juist die uitdaging, die confrontatie en dat beide partijen uit hun comfortzone stappen -geloof mij, voor mij blijft dit ook elke keer weer spannend ;)- is zo ontzettend leerzaam en mooi. Ik zie daadwerkelijk de mens die achter het gezicht schuilt. En portretteer je zoals je bent.

Zo, heb ik afgelopen maand de medewerkers van Social Embassy (waar ik voorheen in dienst was) geportretteerd. Omdat Social Embassy nu in Amsterdam zit en deel uit maakt van de bruisende stad en zij graag het menselijke aspect wilden benadrukken van het bedrijf, heb ik gekeken naar een manier waarop beide aspecten goed tot uitdrukking konden komen. Ik vond het een leuk idee om de stad als achtergrond weer te geven door middel van de structuren uit de omgeving.

Maar omdat het natuurlijk om de mensen gaat heb ik gebruik gemaakt van een korte scherptediepte, dat houdt in dat de focus op het onderwerp van de foto ligt en de achtergrond daarbij onscherp is. Op deze manier is de persoon goed benadrukt.

Het resultaat vind je bij portretfotografie, ik ben benieuwd wat je ervan vindt…

Met het onderstaande boek willen we onze prachtreis met jullie delen. Het boek bestaat deels uit instagramfoto’s, die we op onze reisblog hadden geplaatst jbincanada, gemaakt met ifttt.com.

Klik op expand in het midden van het boek om het in groot formaat te bekijken!

Ik was blij dat het een mooie dag was, want ik had een paar ideeën voor de fotoshoot en daar had ik echt zon, zee en strand voor nodig. Uiteraard had ik al wat hoofdbrekens gehad over leuke binnenlocaties in Haarlem mocht het een slechte en donkere dag zijn. Dus een worst case scenario lag al klaar. Echter, als natuurlicht fotograaf ben ik afhankelijk van lichte ruimtes, en veel binnenlocaties met mooi licht liggen niet voor het oprapen. Maar ik had geluk. Het werd het strand.

Voorafgaand aan de fotoshoot had ik de groep “gewaarschuwd” voor mijn onorthodoxe manier van fotograferen. Niks stil staan en gemaakt poseren of een rustige sessie. Nee, werken zul je. Met de voetjes van de vloer :) En ook al had ik me druk gemaakt over de grootte van de groep en hoe ik hen leuk kon vastleggen -want fotograferen, hoeveel ervaring je ook hebt, het blijft altijd spannend- bleek achteraf helemaal niet nodig. Het was een super groep en iedereen werkte enthousiast mee. In de loop der tijd heb ik wel gemerkt dat verwachtingsmanagement erg belangrijk is, en voor beide partijen enige onrust wegneemt.

Het was me wel een workout voor de familie: lopen, rennen, springen en over elkaar heenhangen. Maar het was een leuke dag en heb er erg om moeten lachen. Het resultaat mag er wezen, denk ik wel. Wat vindt jij?

Het fijne van sfeerbeelden vastleggen tijdens events is dat je vooral géén gestileerde foto’s hoeft te nemen. Soms schroef ik gewoon mijn 15mm fisheye op mijn camera, kijk waar de actie is en waar hét allemaal gebeurt, steek mijn camera in de lucht en hup schieten maar. Dat klinkt allemaal heel simpel, en mensen die mij rond zien scharrelen denken vast dat er totaal geen gedachte zit achter het shot. Dan hebben ze gelijk…deels.

Er zit wel enige logica in het ogenschijnlijk “niet noemenswaardige” en zelfs het meest “simpele” kost moeite en een goed oog. Maar ja, alles wat je in de vingers hebt is “makkelijk”, toch? Laat ik dan maar gewoon zeggen dat deze losse vorm van fotograferen ontspannen is en het geeft een goede indruk van zo’n dag. En dat is nu net de bedoeling :)

En het was een geslaagde dag. Mijn collega’s hebben een goed event neergezet en ik heb mijn steentje bijgedragen door het succes te vereeuwigen.

Ik zeg wel eens gekscherend: “Ik heb nog nooit een ‘normale’ bruiloft meegemaakt. Louter door het oog van de lens”. Ik fotografeerde nog geen maand toen ik voor een bruiloft werd gevraagd als tweede cameravrouw. Doodeng natuurlijk, en een mooie kans om te oefenen. Uiteraard zei ik ja. Vanaf dat moment had ik de smaak te pakken, en de vriendengroep ook. Jasper en ik staan sindsdien te boek als “onmisbaar” fotoduo.

De reacties van de mensen zijn altijd zo leuk: “Jullie schieten van hot naar her, maar zo fijn dat jullie dat ongemerkt doen”. Of, “Ik heb helemaal niet gezien dat je die fotomomenten hebt vastgelegd”. En “Zo leuk om te zien hoe jullie samen fotograferen, in harmonie en goed afgestemd. Erg professioneel”. Kijk, dat zijn de reacties die je wilt hebben. Wij kunnen ons werk goed doen, en niemand ‘ziet’ ons dat doen.

De afgelopen jaren heb ik dus alleen een trouwerij meegemaakt door de ‘viewfinder’. Helemaal niet erg. Is het ambivalent dat ik aan de ene kant de bruiloft niet meekrijg omdat ik zo gefocust ben op het bruidspaar en details; een blik, een lach, een traan, mooi licht, de omgeving..? Aan de andere kant maak ik een bruiloft ten volle mee, júist omdat ik één ben met de gelegenheid.

Ik zal niet zeggen dat het allemaal koek en ei is; het zwaar, alles consumerend, het kost energie. Zo realistisch moet ik ook zijn. Alleen weegt de vermoeidheid niet op tegen de voldoening die het geeft. Het is simpelweg te leuk om mensen op hun bijzondere dag van zo dichtbij en op een intieme manier mee te maken. Oké, stiekem ook best een beetje spannend. Soms werkt de apparatuur even niet mee of is de belichting van de ruimte niet goed genoeg. Daar leer je mee omgaan. Uiteindelijk gaat altijd alles vanzelf en is het bruidspaar dolgelukkig met de foto’s. Die blijheid, daar doe ik het voor.

Wil je meer voorbeelden zien, kijk dan naar mijn trouwsectie >

Reactie
————————–
“We zijn erg blij met de foto’s. Mooi en leuk, niet zo dat geijkte. Ik ben ook blij dat jij mij fotografeerde, ik voelde me op mijn gemak waardoor ik er mooi opsta en meer durfde.”

Elke keer spreek ik met mezelf af “nu werk ik niet meer gratis en alleen voor exposure”. Met de fotoshoots die ik heb gedaan en mijn capaciteiten, mag ik mezelf langzamerhand toch wel een ervaren fotograaf noemen. Maar ook de stijl die ik heb ontwikkeld en waarvoor ik specifiek word gevraagd, is ontzettend arbeidsintensief. En daar stop ik alle tijd en liefde in.

Nu ben ik zeker niet de beroerdste om toch nog wat uurtjes extra te fotograferen, maar een beloning is toch ook wel eens leuk. Zeg nu zelf, kwaliteit komt met een prijs! :) Maar soms, heel soms maak ik een uitzondering. Zo ook toen ik werd gevraagd door Suzanne de Jonge-Bouhuijzen.

Suzanne ontwerpt allerlei “moodboards” voor tuininterieur die mensen op ideeën kunnen brengen. Voor haar afstudeeropdracht zocht ze een fotograaf met een specifieke stijl. Omdat ik het idee van “mini-tuintjes” ter inspiratie grappig vond, heb ik de keuze gemaakt om haar hierbij te helpen. Want ik ben van mening dat je zo nu en dan anderen kunt helpen.

We zijn de hele dag bezig geweest met decoratie en compositie. En ik kan je vertellen dat daar best veel tijd in gaat zitten; kleine elementen goed leggen zodat het een juiste sfeer overbrengt, is nog niet zo makkelijk. De regen kwam ons ook even plagen, maar dat kan op zijn eigen manier een bepaalde charme meegeven aan de foto’s. Met wat teamwork (twee vriendinnen van Suzanne hebben geholpen met zowel het sjouwen van spullen als model gestaan) hebben we een mooi resultaat neergezet. Ik hoop ook dat Suzanne inmiddels is geslaagd :)

Het resultaat vind je onder Productfotografie >

Reactie
————————
“Echt heel erg mooi! Ik vond dat je die foto waar ik verscholen lig achter die stapel kussens
met bezem ook zo mooi bewerkt hebt qua kleur. Het kan zo de Elle Decoration in ;-)
Ik vond het leuk om met je te werken.”

De laatste jaren heb ik aardig wat gefotografeerd -natuurlijk nog veel te weinig naar mijn smaak ;): fotoshoots met vriendinnen, gothic fotoshoot, bruiloften, portretten, landschappen, straatfotografie en zelfportretten. Maar vooral deel ik ook mijn kijk op de wereld. Soms zo waarheidsgetrouw mogelijk; hoe bewegen mensen zich in hun habitat. En soms heb ik de drang de wereld even mooier te maken, al is door middel van foto’s.

Ik heb er nog geen minuut spijt van dat ik ben begonnen met fotograferen. Het mooie is dat ik anders heb leren kijken. Ineens valt dat schitterende wolkendek op, die prachtige lichtval, de manier waarop mensen zich bewegen of juist hoe ze kijken. Dat intrigeert me enorm.

Poseren, daar doe ik ook niet aan. Ik wil de persoon achter het gezicht. Van poseren, krijg je alleen maar hele stijve en onnatuurlijke foto’s. Natuurlijk moet ik soms wel aanwijzingen geven, maar ik wacht net zolang totdat ik denk ‘dat is het’.

Best grappig hoe deze fotoshoot tot stand is gekomen. Maaike werd 35 en wilde eens bijzonder op de foto gezet worden, een portret waarvan mensen zouden uitroepen: “Wow, ben jij dat!” Over de stijl was ze al uit, gothic, duister, apart, maar vooral ook stijlvol en fashionachtig. Catrien had al eerder mijn foto’s gezien en vroeg dan ook of ik dit kon en wilde doen. Uiteraard zeg je geen nee tegen een leuke vriendinnenshoot.

Omdat de meiden samen in Utrecht hebben gestudeerd en in de buurt wonen, hebben we dus ook voor Utrecht gekozen als fotolocatie. Prachtige stad voor dit soort fotoshoots. Een aantal foto’s hebben we in het Universiteitsmuseum Utrecht (UU) geschoten. Lekker eng met fossielen, dieren op sterk water en skeletten.

Daarna zijn we naar de Kloostertuin van de Dom gegaan. Erg fraaie locatie, alleen was het enorm koud die dag. Het was dus een beetje afzien voor de ladies. Maar ondanks de kou een superleuke en gezellige dag. We hebben veel gelachen. Stel je even een viertal meiden voor, helemaal opgetut met donkere make-up, veren, kant, paraplu’s en maskers in weelderige jurken en ik die allerlei aanwijzingen geeft en er omheen dartel met camera en me in allerlei onmogelijke posities buig om de juiste hoek, licht en compositie vast te leggen… Juist! Ik denk dat je het wel begrijpt :)

Het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Belangrijker is dat de meiden er hartstikke blij mee zijn en dat hun vriendschap op een bijzondere manier, en zoals zij graag wilden, is vereeuwigd. Eind augustus hebben we een “reünie” om de shoot af te sluiten en na te praten. Gezellig, ik kijk er naar uit om lekker met hen te eten.

Voor het resultaat, kijk dan in mijn portfolio onder Gothic Glamour.